|
دائو نامحدود است
و ابدی
چرا ابدی است؟
چون بدنيا نآمده
كه بميرد
چرا نامحدود است؟
چون محدوده ای
برای خود ندارد، و درهمه موجودات حضور دارد
[
پير دائو در پس می
ماند
بدين سان او در
پيش است
او به چيزی تعلق
خاطر ندارد
بدين سان او با
همه چيزها يگانه است
و چون رها است
در رضايت است
اين سوترا در بيان فضايل
از خود بيخودی است. صرف نكردن انرژی در مفهوم سازی خود و ندادن معنا به آن همان
از خود بيخودی است. آسمان هميشه باقی است و زمين بسيار پير است. چرا؟ چون برای
خود حضور ندارند، بلكه برای همه چيزها حضور دارند. دائو نيز چنين است، بی نهايت
است. ابدی است چون هر زمانی اكنون است و بی نهايت است و اينجا همه جاست.
آسمان و زمين برای خود
وجود ندارند بلكه با همه چيز ديگر و برای همه چيزهای ديگر حضور دارند. فرزانه با
نفر آخر بودن راضی است، بنابراين اولين است. فرزانه هر جا كه هست در خانه است. پس
او نه در عقب است نه در جلو بلكه در هماهنگی با همه هستی است.
درواقع اين سوترا در
معجزه رهايی از باورها و انتظارات معمول است. مردم فكر می كنند كه راه زندگی در
رقابت و تلاش برای بيشتر داشتن و اول بودن است. اما فرزانه با نگريستن به راه
آسمان و زمين درمی يابد كه می تواند در عمل بی عملی زندگی كند. بدون رقابت او
هميشه اولين است. بدون تعلق خاطر به چيزها با آنها يكی است. فرزانه هر جا كه هست
در خانه است. پس او نه در عقب است نه در جلو بلكه در هماهنگی با همه هستی است.
دوری جستن از چيزها ساده
است. آنچه كه مشكل است عدم تعلق خاطر به آنهاست. عدم تعلق خاطر باعث روشنی و
شفافيت ذهن می شود، شفافيت خود را در عشق بيان می كند.
فرزانه می داند كه با
رهايی از خود می تواند بسيار تاثيرگذار باشد. راهبر فرزانه در خدمت هستی است، و
با در خدمت ديگران بودن او رشد می كند و سلامتی خوب بودن ديگران را مقدم می شمرد
و پس سلامتی، خوب بودن خود را بوجود می آورد. قلب فرزانه به مانند آينهای است كه
همه صورتها را آنچنان كه هست منعكس می كنند و چون از خود آزاد است، در آرامش و
اغنا است.
معما: علاقه مطلق به
خود، عين رها بودن از خود است.
رها بودن از خود، عين
بهتر ساختن خود است.
|
