|
پير دائو خود را به هرچه از پيش می آيد واگذارده است
او
می داند که مرگ و زندگی دو روی يک چيزند. پس تعلق خاطری ندارد
فارغ از حجاب نادانی
يا
مقاومت بدنی
[
به
عمل خود نمی انديشد. از مرکز بودٍ خود عمل می کند
او
چيزی از زندگی دريغ نمی کند
بنابراين آماده مرگ است
چنانکه بعد از يک روز کار خوب، خواب بهترین پايان است
هماهنگی با دائو هماهنگی با قصد هستی و تجليات او است. چون دائو خودبخود و بی کنش
عمل می کند، هماهنگی فرد نيز با دائو بی کنش و خودبخود ممکن است.
دائو همچنان که جيزها را می پروراند، می ميراند و اين يک واقعيت آشکار هستی است.
مسلم است که هرچه به دنيا می آيد روزی از دنيا می رود. پس پير دائو به چيز خاصی
تعلق ندارد چون می داند همه چيز همانطور که بوجود می آيد از وجود نيز خارج می
شود. خود دائو ابدی است و آنچه می ميرد و زنده می شود تجليات او است. پس پير دائو
دل به تجليات نبسته و همراه سرچشمه می شود.
جامی است که عقل آفرين می زندش صد بوسه مهر بر جبين می زندش
اين کوزه گر دهر چنين جام ظريف می سازد و باز بر زمين می زندش
(خيام)
اين چنين، حجاب نادانی که همان دوبينی است کنار زده می شود و حتی فيزيک و بدن فرد
به مقاومت ناخواسته و بيهوده مشغول نيست. جان او نيز به اين موضوع تن داده است.
پير دائو چون با قصد دائو هماهنگ است و با همزمانی اتفاقات دنيا همراه است می
تواند در لحظه از مرکز وجودش پاسخ داده و عمل کند. پس عمل او ذهنی نيست بلکه
وجودی است.
او از بايدها و نبايدها، گذشته ها
و توهم ها عمل نمی کند. بناچار شخصی که تمام هستی را از دائو می بيند (خصوصاً مرگ
و زندگی را) همانند دائو در زندگی و مرگ بی دريغ است. پس از ديدگاه او مرگ جزئی
از يک چرخه است. چرخه زندگی همانند خواب و بيداری چرخه حاکم بر آگاهی ما است.
|
